آدم های حسود...!

بسم الله الرحمن الرحیم

به نظر من سیستم آموزشی ما نه تنها نتوانسته، شیوه صحیح رقابت را به مردم و جامعه تحت آموزش خود بیاموزد بلکه در برخی از موارد -ان شالله سهوا- در جهت عکس آن گام برداشته است. مثلا بسیار دیده ایم که یک معلم، به جای تزریق روش های شکوفایی استعداد به متعلمین، موجبات تکدر خاطر و حسادت آن ها را با یکدیگر فراهم کرده است. این رذالت در بسیاری از خانه های ایران هم توسط والدین در فرزندان نهادینه می شود و در نتیجه، خواهر یا برادر موفق تر به جای تبدیل شدن به یک الگوی دوست داشتنی یا قابل افتخار، به چماقی دردناک بر سر سایر فرزندان تبدیل خواهد شد!

اگر از شعارهای زیبایی که از پشت تریبون ها داده می شود بگذریم، باید معترف بود که در سیستم آموزشی ما، احترام به انسان های موفق و الگوگرفتن از آنها آموزش داده نشده و اگر هم یاد داده شده باشد، مساوی با تحقیر دیگران بوده است. بنابراین دور از انتظار نیست که بعضی ها برای آرام کردن آتش حسادت درون خود، تمام تلاش شان را برای تخریب نخبگان جامعه به کار برند. اگر در دستگاه های دولتی، شرکت های خصوصی، دانشگاه، مدرسه و حتی خانواده های ایرانی دقیق شویم، به وفور با این مسئله مواجه می شویم. حسادت مهمترین عامل در زیرآب زنی های رایج است. حسادت مهمترین عامل در دخالت های بیجا و بی مورد مادرشوهرها در زندگی عروس هاست. حسادت مهمترین عامل در سنگ اندازی های فراوان دوست و آشنا و همسایه در مسیر پیشرفت ماست. حسادت مهمترین عامل در خوشحالی دیگران از شکست های کوچک ماست.

وقتی یاد نگرفته ایم که عامل بدبختی ها و شکست های ما، سعادتمندی و موفقیت های دیگران نمی باشد، طبیعی است که با دیدن رشد و پیشرفت دیگران، حسادت در دلمان جوانه زند و ...! وقتی یاد نگرفته ایم چگونه با صبر و تلاش فراوان استعدادهای درونی خود را شکوفا کنیم و مدام با دیگرانی که با ما همسطح نیستند مقایسه نابحق شده ایم، حسادت مسئله دور از انتظاری نیست. اصلا شاید یکی از مهمترین علل عدم وجود شایسته سالاری در جامعه ما هم همین باشد!

بنابراین فرار نخبگان به کشورهایی که مردمانشان ذهن توسعه یافته ای دارند، مسئله عجیبی نیست! وقتی شایسته سالاری در جامعه ای حکمفرما نباشد و حسادت هم در بخش عظیمی از مردم جامعه ایجاد شود، افراد بی لیاقتی که به لطف پارتی بازی های رایج به کرسی های مختلف تکیه زده اند از ورود شایستگان جلوگیری نموده و به بی لیاقت تر از خودشان میدان می دهند تا کرسی ریاست شان لرزان نشود! تنها یک مدیر موفق می تواند با اعتماد به نفس بر زیردستانِ با استعدادش مدیریت کند! و چه بسیار مدیران موفقی که به لطف حسادت اطرافیان و به جرم توانایی هایشان ...!

شاید در آینده چند مثال واقعی را از ادعاهای مطرح شده بیان نمودم!