دوست داشتن واقعی یعنی ...!

بسم الله الرحمن الرحیم

وقتی همسرجان به خواستگاری ام آمدند، ترم دوم دانشگاه بودند و کارمند ساده بخش اداری شرکتی که چندسالی است مدیریت آن را بر عهده دارند. این شرکت که قدمتی 50 ساله دارد، در اولین روزهای خود، مدیریت یک وکیل را تجربه کرد. شاید به همین علت یا دلایل دیگر بود که همسرم یکی از بزرگترین آرزوهایشان این بود که؛ بعد از اتمام تحصیل و گرفتن پروانه وکالت، به عنوان دومین وکیل، مدیریت این شرکت را تجربه کنند.

آن روزها از نظر منی که 18 سال بیشتر نداشتم، هر شغل شریف و درآمدزایی که بتواند تامین کننده نانِ حلال سفره زندگی مشترکمان باشد، ارزشمند بود و مدیریت، کارگری یا کارمندی و وکالت تفاوت چندانی با هم نداشتند چون با اینکه حقوق همسرم 70 هزار تومان بود (هنوز فیش حقوقی ایشان را دارم) اما زندگی مان برکت داشت. به همین علت، گاهی تلاش می کردم ذهن همسرم را از آرزوهای محالی که در خود می پروراند، منحرف و به داشته هایمان راضی کنم اما با خواندن کتاب "آیین همسرداری" دوروتی کارنگی، که با ذکر داستان هایی از مجاهدت هایِ همسرانِ مردانِ موفقِ غربی و نقش آن ها در پیشرفت شوهرانشان، آیین همسرداری را می آموخت، متوجه اشتباهم شدم و تصمیم گرفتم تمام تلاشم را برای محقق شدن آرزوهای همسرم انجام دهم.

این کتاب ارزشمند به من یاد داد که "دوست داشتن واقعی یعنی کمک کنیم تا همسرمان به آرزوهایش برسد" و من مفتخرم که توانستم چنین کمکی را به همسرم بکنم. هرچند آرزوهای ما انسان ها تمام نشدنی ست و پس از رسیدن به خواسته هایمان بلافاصله آرزوهای دیگری در دل و ذهن مان جوانه می زند، اما زندگی با یک همسر موفق، لذت بخش تر از زندگی با کسی ست که در منجلاب آرزوهای دست نیافته و عقده های روانی اش، دست و پا می زند. به نظر من "حسن التبعّل" مورد نظر اسلام یعنی زن باید بتواند در کنار انجام وظایفی چون زناشویی و خانه داری و بچه داری، با ایجاد حس خودباوری از طریق تشویق ها و تعریف های به جا و دادن اعتماد به نفس کافی، آرامشی برای همسرش فراهم نماید تا او بتواند تمام استعدادها و ظرفیت های درونی اش را شکوفا کند.

البته این مسیر ده ساله ی آغازِ پیشرفت، فراز و نشیب های بسیاری داشته است که شاید بعدتر گوشه هایی از آن را به رشته تحریر درآورم.